Nieuws - Vrouw-zijn of vrouwelijkheid


Ik ben uitgenodigd voor een avond voor vrouwen om te praten over vrouw-zijn. Het gaat over de invloed die cultuur heeft op onze perceptie van vrouw-zijn. Wat voor vrouw ik ben, ligt voor een deel vast bij mijn geboorte en een deel wordt bepaald door de omgeving. Gastspreker Isis Germano, theaterwetenschapper, zegt dat media mannen en vrouwen verschillend uitbeelden en dat mensen zich daar naar gaan gedragen. Ze typte ‘real women‘ in op Google afbeeldingen en kreeg bijna alleen maar halfnaakte vrouwen te zien. Onbewust leren we onze dochters dat ze zich moeten gedragen naar het beeld dat onze cultuur heeft van vrouwelijkheid: lief, rustig en zorgzaam. Jongens zijn luid en actief en in tegenstelling tot meisjes wordt hen wél aangeleerd dat zij ruimte in mogen nemen in de wereld.

Ik vraag me af in hoeverre de beeldvorming van een vrouw door de media invloed heeft op mijn vrouw-zijn en mening over vrouwelijkheid. Ik speelde vroeger graag met hét speelgoed bij uitstek dat geheel de plank misslaat als het om vrouwelijkheid gaat: Barbies. Het is geen realistische weergave van een vrouw. Dat wist ik ook wel, want geen enkele échte vrouw in mijn omgeving zag er uit als een Barbie.

Tegelijkertijd is bekend dat het ook nadelige invloed op het zelfbeeld kan hebben. De personages waar ik veel naar keek toen ik jong was, zijn Pippi Langkous en Pocahontas. Allebei zijn ze sterk, zelfstandig, eigenzinnig en assertief. In mijn tienerjaren waren dat Rory en Lorelai Gilmore van de ‘Gilmore Girls‘ die slim, ambitieus, grappig, charismatisch, gevoelig, mooi, doelgericht en sterk zijn. Net als alle vrouwen om mij heen. Tegenwoordig kijk ik graag naar realistisch afgebeelde vrouwen. Ik leef me namelijk graag in als ik iets bekijk en wil me kunnen verplaatsen in de hoofdpersoon.

Ik merk dat vrouwelijke actrices zich de afgelopen jaren zijn gaan uitspreken over onder andere een gebrek aan vrouwelijke hoofdrollen en specifiek rollen waarin het niets uitmaakt voor de rol dat je een vrouw bent. Sindsdien zijn actrices rollen gaan spelen die van origine voor een man zijn geschreven en zijn scripts, geschreven door vrouwen, meer in de spotlight gekomen zodat verhalen van vrouwen verteld worden. Ook vroeg actrice Jennifer Lawrence om meer geld toen ze ontdekte dat ze zwaar werd onderbetaald in verhouding tot haar mannelijke collega’s.

Belangrijk is om zoons en dochters bewust te maken van het verschil tussen wat cultuur is en wat werkelijkheid. Behalve cultuur is mijn directe leefomgeving ook van invloed geweest op wat ik vrouwelijk vind. Ik ben opgegroeid met een huisvader en een moeder die fulltime werkte, mijn beste vriendin van de basisschool had geen vader maar drie moeders, mijn tante is transgender, mijn zus lesbisch en jongens speelden met mij met de Barbies. Ik weet niet anders dan dat er een heel kleurenpalet is aan genders, voorkeuren, rolverdelingen, uiterlijkheden en gedragingen. Het heeft me gevormd tot een tolerant en open-minded persoon. Indertijd was het uitzonderlijk dat dit de omgeving was waarin ik opgroeide, merkte ik. Ik zei altijd met trots dat mijn vader huisvader was wanneer de huismoeders om me heen me altijd vroegen wat mijn vader voor werk deed. Het gaf aan dat ze er vanuit gingen dat hij buitenshuis werkte in plaats van mijn moeder.

Mijn familie heeft een grote invloed gehad op welke vrouw ik ben geworden. Vrouwen in mijn familie hebben mij zoveel geleerd over wat een vrouw zijn, betekent. Om zelf te weten wat vrouw-zijn voor jou betekent, moet je ook in jezelf zoeken. Iets in mij vertelt me wie ik ben en dus ook wat voor vrouw ik ben. We moeten op ontdekking naar onszelf. Dan kom je in contact met jouw eigen vrouwelijkheid en ben je niet meer alleen afhankelijk van media om jou te vertellen wat vrouw-zijn is.

Tekst: Lotta Hermans

Meer lezen over dit onderwerp? Reporter Chantal van der Nat schreef het blog M/V…wat maakt het uit!

The following two tabs change content below.