Nieuws - ParaBIEBop: een avond vol Jazz en Literatuur


parabiebop

Ik word vrolijk op het moment dat ik in mijn mailbox kijk en een mailtje van de Bibliotheek zie staan met de vraag of ik als reporter bij paraBIEBop, een Jazz- en Literatuuravond, wil zijn. Oke, eigenlijk heet het anders: ‘Campert’ door Pierre Bokma & Benjamin Herman Kwartet. ParaBIEBop is een samenwerking tussen Paradox, Tilt en de Bibliotheek Midden-Brabant. Tijdens het jaarlijkse Tilt festival (16 t/m 19 maart) vond de tweede editie van paraBIEBop plaats.

In eerste instantie zou Remco Campert zijn eigen gedichten voordragen, begeleid door het Benjamin Herman Kwartet. Maar die vlieger ging niet op toen duidelijk werd dat Remco in het ziekenhuis lag, nadat hij onlangs op het podium in elkaar zakte. Gelukkig is hij weer thuis, maar nog niet in staat om op te treden. Niemand minder dan Pierre Bokma nam dit van hem over.

Zelf ben ik een absolute Jazz-fan! Ik ken niet veel namen, maar ik ben dol op het geluid. De verschillende tonen en emoties die er in voorkomen, zorgen bij mij eigenlijk altijd voor een warm gevoel. Ik word er rustig van, ik geniet!

Dat geldt bij mij niet voor literatuur. Tenminste, literatuur in de vorm van poëzie of gedichten. Daar heb ik mijzelf nooit echt in verdiept. Toch denk ik, dat het met de juiste teksten, heel mooi kan zijn.

Juist daarom ben ik zo geïntrigeerd door deze combi van Jazz en Literatuur en wil ik er graag bij zijn. Wie weet is dit nu precies DIE combinatie waardoor ik poëzie en/of gedichten meer ga waarderen.

Het is 16 maart en de Paradox zit tot aan de nok toe gevuld

Mensen zitten waar plek is, hangen aan statafels en staan tegen de muur. Dit is duidelijk een voorstelling die mensen niet willen missen. Ruwe schatting: 200 man? Om mij heen zie ik mannen en vrouwen, jong en oud door elkaar. Aan de bar wordt snel besteld. De saxofoon die dienst doet als biertap laat maar al te goed blijken waar we zijn. De Jazzclub van Tilburg! De sfeer is gezellig en er is veel geroezemoes. Mensen zitten met thee en koffie of kletsen onder het genot van een biertje (veelal een speciaal biertje valt mij op).

“Ik kom absoluut voor Pierre Bokma” of “Ik kwam eigenlijk voor Remco Campert, maar deze variant met Pierre is wel een goed plan B”. “Ik ben gek op Jazz” is ook gevallen of “ja, ik weet nog niet precies wat ik moet verwachten, maar het lijkt me leuk”. Zelf heb ik een beetje het gevoel alsof ik in een gezellige kroeg zit. Een lekker muziekje op de achtergrond en iedereen heeft het naar zijn zin. Er hangt een goede sfeer.

Hier is mijn woord geboren

De lichten worden gedimd, de achtergrondmuziek vaagt weg. Tom America komt het podium op. Zelf is hij woonachtig in Tilburg, dus eigenlijk is dit voor hem een thuiswedstrijd.  Hij  begint te vertellen over Remco en opeens raakt een specifieke zin mij: ’hier is mijn woord geboren’. Dit vind ik  nu een ontzettend mooie literaire vervanging voor waar je vandaan komt. Maar dit even terzijde.

Op het grote beamerscherm speelt een film  af waarin het gedicht: Licht van mijn leven wordt voorgelezen door Remco zelf.  Tom heeft daar muziek bij gecomponeerd en de beelden die we zien zijn van Leonard Helmrich.

Het gedicht gaat over Amsterdam, waar Remco is opgegroeid, over wat hem boeit en wat er gebeurt na zijn dood.

‘Nu 60 jaar later, loop ik nog even door de straten, van datzelfde Amsterdam. Tot, in een knipperend ogenblik, het leven me los laten zal, laat me dan, dat moment gekomen, opnieuw nog even zweven boven het Stedelijk, dan verder, al hoger boven de bomen in het Vondelpark, waarna ik, mijn tijd opgeheven, voor eeuwig uiteenval, me verenig met het fijnstof van de stad’

Grappig, dit vind ik dus erg mooi. Misschien is het de combinatie van muziek, beeld en tekst maar voor mij is dit al een goed begin! Hierna volgt meteen een volgend gedicht genaamd Lamento waarin 24 keer het woord altijd voorkomt… Nooit gedacht dat 24 keer altijd in een gedicht uitspreken toch wel iets hebben kan.

‘Altijd maar je ogen en de lucht, altijd maar rimpelend in het water. Rimpelend. Dat altijd in de levende stilte, dat ik altijd zou leven, in een levende stilte.’

Nadat de laatste klanken zijn weggestorven, volgt er een groot applaus en wordt er meteen het een en ander opgebouwd op het podium. De lichten worden opnieuw gedimd, de achtergrondmuziek verdwijnt weer en opeens staat daar Pierre Bokma aan de zijkant van het toneel. Onder luid applaus komt hij op, samen met het Benjamin Herman Kwartet. Het kwartet bestaande uit een pianist, een cello , een drummer en Benjamin Herman zelf op de saxofoon neemt meteen plaats.

Pierre steekt van wal met een gedicht van Simon Vinkenoog: ‘Voor de blowers’ klinkt de eerste zin. Een zacht gegrinnik gaat er door de zaal. De stem van Pierre klinkt diep en helder met de juiste intonatie. Soms hoor ik er precies genoeg ironie in, waardoor ik er als leek een goed beeld bij krijg.

’Ze zitten allemaal als gekken te blazen. Ik buk om te lachen en zoek. De wereld bukt mee en zoekt. Al blazende denk ik aan de helden van de Jazz. Verder melden de kranten geen helden. Deze vreemde ontroering die poëzie heet ontroer ik niet meer. Dat heeft de jazz mij geleerd.’

Na het gedicht begint het orkest meteen met spelen. Heerlijke Jazz vult de ruimte. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik ben in mijn sas. Dit kan nog wel eens een hele mooie avond worden!

Elke muzikant laat door middel van een mini-solo zien wat hij kan. Om de beurt staan ze zelf even in de schijnwerpers, aangewakkerd door hun bandgenoten. Dit wordt gedurende de avond uitgebreid naar langere en complexere solo’s. Wat een kunst wordt er hier op het podium neergezet!

Als de laatste noot wegvaagt staat Pierre al weer klaar om over Chad Backer te gaan praten.

‘Zijn stem is als zachte regen’
’Op zijn tong ligt veilig de liefde’

Het kwartet blaast er vrolijk op los. Verschillende maten, andere volumes. Het is een swingende noten-dans die door de ruimte galmt. De muziek doet mij een beetje denken aan die keer dat ik in London in Ronnie Scott’s was. DE Jazz club van Londen. Wat een avond was dat zeg!

De gedichten die worden opgedragen, zijn een mooie afwisseling op het Jazz programma en ik denk dat hier voor ieder wat wils in zit.

Red Cross van  Charley Parker wordt ingezet. Een vrolijke melodie die veelal op de Sax plaats vindt.

 Steden bij avond

’Ik droomde, in de steden bij avond. In Parijs liep ik over de boulevard.
Ik droomde, ik kon spreken in Parijs, en bij Dupont werd er een film opgenomen.
Ik heb naar de steden geluisterd, als ze zich neerlegde bij de avond.
Ik vond verdriet in de adem van hun woorden.
Ik droomde met de mensen, met de wereld, ik droomde met de steden.
In de steden bij avond’

Als  afsluiting draagt Pierre opnieuw Lamento voor (nu dus 48 keer altijd, maar nog interessant) en tijdens dit gedicht, begeleidt de band Pierre met precies de juiste tonen. Onder luid applaus verlaten ze allen het podium, om even daarna onder een nog veel luider applaus terug te komen voor een toegift. De avond wordt met een zwoel jazz nummer afgesloten. Tevreden gaat iedereen, na het napraten, nog een biertje en een mogelijke meet & greet met Benjamin Herman naar huis.

En die mooie avond?  Nou dat is het zeker geworden!

Tekst, foto’s, film: Hester Blankenstein (meer info op www.hesterblankenstein.nl)

IMG_1125

IMG_1135

IMG_1145

IMG_1160

IMG_1165

IMG_1166

The following two tabs change content below.

Corine Kaijim

Laatste berichten van Corine Kaijim (toon alles)