Nieuws - Mijn thuis is de planeet aarde


Donderdag 31 mei 2018 vond in De Kennismakerij Amnesty’s vijfde Mensenrechten Meetup plaats. Amnesty-directeur Eduard Nazarski presenteert in deze reeks de stand van het land op het gebied van mensenrechten. De avond werd gepresenteerd door Dymphie Braun en er waren verschillende gastsprekers aanwezig. Dr. Laura van Waas (docent aan de rechtenfaculteit van de UvT), Judith Buter (medewerker Vluchtelingenwerk), en Dave Ensberg- Kleijkers (voorzitter Stichting Biezonderwijs). Ook waren er interviews met vrijwilligers van Amnesty en tussendoor live muziek van Dear Adam.

Door Babette Kort

 

Je bestaat gewoon niet
Na de introductie van Dymphie Braun en Eduard Nazarski sprak dr. Laura van Waas. Zij is expert op het gebied van statenloosheid en procedures die mensen moeten volgen die geen documenten hebben maar wel in Nederland verblijven. Ik had eerlijk gezegd nog nooit gehoord van de term statenloosheid. Maar het betekent dus blijkbaar dat je als mens geen nationaliteit hebt en je als het ware juridisch niet bestaat. Je krijgt als staatloos mens geen paspoort of verblijfsvergunning en kunt zonder pardon door elke overheid uit het land gezet worden. Je hebt eigenlijk nergens recht op. Geen psychologische hulp, gezondheidszorg of wat dan ook.

Blijkbaar is het in Nederland ook zo geregeld dat je met documenten moet kunnen aantonen dat je staatloos bent anders kun je niet worden geregistreerd als staatloos persoon, maar dat wil niet zeggen dat als jou dit wel lukt dat je dan een verblijfsvergunning krijgt want…snapt u het nog? Ik in elk geval niet meer. Het lijkt mij een grote verwarrende puinhoop. Ik vraag me sterk af of ze het zelf nog snappen daar bij de overheid.

Sporten tegen de uitzichtloosheid
Inmiddels zijn we beland bij Judith Buter van Vluchtelingenwerk Zuid-Nederland en Harouna Hamza, een jongen die zes jaar in een asielzoekerscentrum heeft gezeten zonder papieren en nationaliteit. Hij vertelt over hoe wanhopig hij werd van het feit dat hij niks mocht doen. Hij mocht niet naar school of werken en verveelde zich dood daar. Gelukkig had hij gesprekken met Judith die hem wat moed gaven voor de toekomst. Harouna is in plaats van doordraaien over zijn situatie enorm veel gaan sporten om alle frustraties van zich af te gooien. En met de hulp van Vluchtelingenwerk heeft hij nu eindelijk de juiste papieren en is hij bijna klaar met zijn opleiding tot beveiliger zodat hij lekker aan het werk kan.

Politieke discriminatie verruilen voor discriminatie vanwege je ras
Daarna kregen we nog een persoonlijk verhaal van Dave Ensberg-Kleijkers. Hij vertelde over zijn ouders die een mooie toekomst in Suriname in rook zagen opgaan door de staatsgreep van Bouterse. Zijn familie was aanhanger van de verkeerde politieke partij, niet meer veilig daar en ze zijn gevlucht naar Nederland. Helaas bracht Nederland het gezin ook niet het gewenste geluk. Zijn moeder werd gehandicapt na zijn bevalling, zijn ouders gingen scheiden en zijn moeder is uiteindelijk overleden toen hij zestien was. Hij stond er alleen voor.

Gelukkig kreeg hij veel hulp van mensen uit de buurt, maar hij werd ook veelvuldig geconfronteerd met discriminatie, met etnisch profileren. Dan word je gedwongen om Suriname te verlaten omdat je wordt gediscrimineerd vanwege jouw politieke voorkeur en worden je kinderen weer in Nederland gediscrimineerd vanwege hun ras. Het voelt voor mij een beetje als een vicieuze cirkel.

Een menswaardig mensenrechtenbeleid
Natuurlijk vind ik het goed dat dit soort evenementen worden georganiseerd, maar soms vraag ik me wel een beetje af hoe zinvol het allemaal is. Je bent in een ruimte met ongeveer 75 gelijkgezinde mensen die het allemaal meer dan de normaalste zaak van de wereld vinden dat er aandacht wordt besteed aan dit soort onderwerpen. Deze mensen doen vaak ook al vrijwilligerswerk in deze richting. Maar hoe bereiken we de mensen die zo hard schreeuwen dat vluchtelingen allemaal het land uit moeten en al onze banen afpakken en zorgen voor onveiligheid in de straten? En hoe zorgen we ervoor dat onze regering eens een menswaardig mensenrechtenbeleid voert?


De jeugd heeft de toekomst
Na afloop van de Meet-up sprak ik mijn collega en vrijwilliger bij Amnesty, Ria. Ze vertelde dat ze ook veel voorlichting over deze kwesties geeft op scholen. Ze krijgen films te zien of verhalen te lezen over kinderen van hun eigen leeftijd die hun land uit moesten vluchten. Ze krijgen vragen als: ‘wat zou jij meenemen als je maar een ding mee mocht nemen?’ Ze laten de kinderen zelf nadenken over wat zij zouden doen in zo’n situatie en maken het persoonlijk. Ook vragen ze de kinderen om het na de les thuis met hun ouders te bespreken. En soms zijn er dappere meisjes die ondanks bezwaren van hun ouders toch vrijwilligerswerk gaan doen in asielzoekerscentra omdat ze graag een steentje willen bijdragen en mensen een beetje steun willen geven in hun uitzichtloze situatie. Ik kreeg daar wel weer een beetje hoop van. De jeugd heeft nou eenmaal de toekomst en ze kunnen hun ouders misschien nog een beetje (her)opvoeden.

Mijn thuis is de planeet aarde
Toen ik thuis kwam, zat mijn vriendin ‘One Strange Rock’ te kijken op National Geographic. Een serie waar astronauten vertellen over hoe naar de ruimte af te reizen hun levens heeft beïnvloed. Hoe het hun kijk op de wereld heeft veranderd. Vanaf het internationale ruimteschip zie je nauwelijks grenzen. Er is gewoon een grote glimmende aardbol waar je op kijkt. En op die aardbol woont iedereen, met of zonder papiertje waar je nationaliteit op staat. Iedereen komt van dezelfde aardbol vandaan. Iedereen heeft hetzelfde thuis. Thuis is niet alleen maar een klein dorpje of stad op de kaart, het is iets veel groters. Het is de Planeet Aarde.

 

 

The following two tabs change content below.