Comino en the sound of silence | BIBLIOTHEEK NIEUWE STIJL

Ik ben op veel drukke plekken in Europa geweest: Florence, Pisa, Venetië. Maar wat mij altijd weer opvalt, is dat als je wat verder loopt dan de massa, je vaak op stille plekken terecht komt. Midden in Venetië vond ik compleet verlaten steegjes waar het zo stil was dat je de was hoorde wapperen aan de balkons.

Ook op Malta blijkt mijn ‘wijsheid’ te gelden. Ik pak ’s ochtends een kleine boot naar het eilandje Comino, ten noorden van Malta. Daar aangekomen begin ik te wandelen langs de kust, net als de andere toeristen van de boot. Ik fotografeer de rotsen en het helderblauwe water waar Comino om bekend staat. Maar zodra ik wat verder het eilandje op wandel, zijn al die andere toeristen, als magisch, verdwenen. Het maakt dat ik nog meer geniet van het landschap: kaal met her en der wat struiken. Af en toe springt een konijn voorbij. Ik probeer tevergeefs twee prachtige vogels (ik denk patrijzen) te fotograferen.

Midden op de vlakte plots een grafsteen. Wie zou hier nou begraven liggen? Even later doemt er voor me een verlaten gebouwencomplex op. Oud is het niet, mysterieus des te meer. Geen bordje verboden toegang te bekennen, dus ik ga gewoon naar binnen (dat bordje zag ik pas toen ik over een muurtje klom en het complex verliet). Ik ben gefascineerd door dit soort verlaten plekken. Maar ook hier weer niemand te bekennen, heerlijk!  Ook het naastgelegen prachtige 18de eeuwse fort aan de kust is, op 1 andere toerist na, verlaten.

Waar is iedereen dan toch? Dat blijkt bij terugkomst bij de aanlegplaats voor de boot. Iedereen is blijven hangen in de beroemde Blue Lagoon. Prachtig, dat helderblauwe water. Maar die massa’s toeristen erin geven me een ongemakkelijk gevoel. In de verte doemt de volgende uitpuilende veerboot al op. Tijd om Comino te verlaten. Ik heb in elk geval genoten van the sound of silence.

Door: Petra Jansen