Nieuws - “Had ze d’r benen ingesmeerd met tandpasta”


Ties Teurlings schrijven over familie

Zo, we zijn er. Rustig duwen we de zware klapdeur open, lopen naar binnen en kijken onderzoekend rond waar we moeten zijn. ”De Audaxzaal?” vraagt één van ons op een aardige toon. “Hier naar boven en meteen rechts de volgende trap op” zegt een jonge gastvrouw van Theaters Tilburg met een vriendelijke glimlach. Eenmaal boven gekomen trekken we onze jassen uit. Dit gebeurt op een manier die we bijna ‘in slow motion’ kunnen noemen in tegenstelling tot wat we er thuis mee doen. Oeps, die metalen kleerhangers maken wel veel lawaai als we die uit het rek halen. Maar een schijnbare rust overheerst als we onze jassen draperen en een plek in de garderobe uitzoeken. Een avondje uit? Ja, maar dan anders.

Tijdens dit jassenritueel zien we de ruimte waar het gaat plaatsvinden. Een lange glazen wand maakt dit mogelijk. Er bevinden zich al een paar mensen in de ruimte. Bekende en onbekende gezichten. “Goedenavond, kom binnen”, zegt Coosje van der Pol van de Bibliotheek Midden-Brabant, terwijl ze ons één voor één de hand schudt. “Hier staat koffie en thee”, ondersteunt haar collega Tara van Vliet. Lekker en met het kopje koffie of thee nemen we plaats op de stoelen achter de tafels. Een beamer laat de kaft van een boek zien. De afbeelding toont drie kopjes koffie waarvan er één is omgevallen en in een plasje koffie ligt.

Schrijven over familie met Ties Teurlings

Coosje heet ons welkom op de workshop ‘Schrijven over familie’. Zij introduceert Ties Teurlings, de auteur van het boek dat ‘Krentenkoppen’ heet. Ties is een knappe jonge man die het leuk vindt ons toe te spreken. “Het is altijd een beetje eng om over je eigen familie te schrijven. Toen ik 16 was, stierf mijn oma Hennie. Ik had een hele goede band met haar maar ik heb geen aandenken aan haar. Toen ik jaren later de situatie van mijn andere opa en oma bekeek, ging ik foto’s van hen maken. Fotografie was ook onderdeel van mijn opleiding aan de kunstacademie dus dat kwam mooi uit. Vanuit die beelden kwam het idee om te gaan schrijven, iets wat ik al eerder graag deed.”

Schrijfateliers: leren door delen

Al gauw schakelt Ties over op het eerste onderdeel van de avond, het behandelen van onze ingezonden verhalen en gedichten over familie. Wij zijn allemaal leden van één van de zeven Schrijfateliers van de Bibliotheek. “Ik schreef al jaren gedichten, maar ook periodes niet”, vertelt Ad, een trouw lid van het Schrijfatelier. “Soms praten we alleen maar over onze schrijfervaringen, maar meestal sturen we elkaar gedichten of verhalen. Met de reacties, feedback kun je veel, het geeft ook zelfvertrouwen, het is gewoon heel leuk”, eindigt hij enthousiast. “En soms gaan we vrij-schrijven”, vult de al iets oudere Willem hem aan. “Gewoon je pen op papier en gáán, 10 minuten, heerlijk”. Annemieke is arts. Toen zij voor haar studiekeuze stond, twijfelde zij of geneeskunde of journalistiek te kiezen. “Ik heb het schrijven nu weer opgepakt en om het consequent te blijven doen, werkt het Schrijfatelier als een stok achter de deur.

Show don’t tell

De beamer projecteert fragmenten van onze ingezonden teksten. Ties geeft adviezen hoe je beeldender kunt schrijven. “Doe je dat goed dan is het niet nodig om een gebeurtenis daarna op papier nog eens te beschrijven, want de lezer weet het al”. Zijn gouden tip is “Show don’t tell!”

Persoonlijke verhalen

Onze aandacht verscherpt plotseling als Els begint te vertellen over haar ingezonden stuk. Zij verloor haar zoon en schoondochter in één klap door de ramp met vlucht MH17. Schrijven is voor haar onderdeel van de rouwverwerking. In oktober komt haar boek uit…

Tenslotte

Ties leest voor. “Oma krijgt van de dokter goeie zalf, zegt opa. Iedere avond voordat ze gaat slapen moet ze daar d’r benen mee insmeren. […] Kom ik terug, zit ze op d’r bed. Wat denk je? Ik haal mijn schouders op. Had ze d’r benen ingesmeerd met tandpasta. Ja, zegt oma, das lekker fris”.

Sylvia Witteman, columniste in de Volkskrant vindt Teurlings’ boek ‘Krentenkoppen’ een ‘droogkomisch en ontroerend verhaal over bezoeken aan opa en oma’. Zij is ook degene die Ties aanspoorde het boek te schrijven. Het resultaat is een scherp geobserveerd en ontwapenend verhaal, even tragisch als hartverwarmend.

Er wordt bedankt, succes gewenst en afscheid genomen. Onze jassen komen weer in zicht. Ik weet zeker dat we deze eenmaal thuis gekomen heel rustig en met een tevreden glimlach aan onze eigen kapstok hangen…

Door: Charles Bosters

The following two tabs change content below.
Avatar

Corine Kaijim

Avatar

Laatste berichten van Corine Kaijim (toon alles)