Opnieuw veel animo voor Taxatiemiddag in Loon op Zand

“Nu onze vader is overleden, wilden we wel eens weten wat deze prachtige dikke bijbel waard is.” Ditty is samen met haar broer John naar de Taxatiemiddag voor boeken in de Bibliotheek van Loon op Zand gekomen. “Op Internet vonden we ook wel taxateurs, maar je weet dan niet of het wel betrouwbaar is. Toen we zagen dat er een taxateur bij de Bibliotheek kwam, besloten we meteen om hierheen te komen.”

Het is de tweede keer in korte tijd dat in de Loonse Bibliotheek een Taxatiemiddag wordt georganiseerd. Of er dan nog wel animo voor is? Nou en of: de activiteit begint pas om twee uur, maar om half twee stromen de eerste geïnteresseerden al binnen. En dat ondanks het slechte weer. Boek onder de arm, bijbel in de tas. Vrijwilliger Timo lacht breed: “Zo ging dat de vorige keer ook: ik denk dat er in totaal wel veertig mensen bij de taxateur langs zijn geweest. Sommigen keerden om toen ze zagen hoe lang de rij toen was. Daarom besloten we de Taxatiemiddag nog een keer te organiseren.”

Elly en Dick wonen bij de Bibliotheek om de hoek. Elly: “We worden ouder, en dan moet je toch gaan ruimen. Dus we dachten, toch ‘ns kijken of wat we in de kasten hebben staan nog iets waard is.” Waren ze ook naar een taxateur gegaan als deze middag niet was georganiseerd? “Ben je gek,” zegt Dick. “Juist omdat het zo dichtbij is, is het mooi dat we dit zo kunnen doen.”

Mooi verhaal

Taxateur Arie deelt zijn passie voor boeken graag met de bezoekers van de Bibliotheek. “Als het minder druk is, dan kan ik soms wel een half uur over één boek blijven praten,” zegt hij. “Mensen hebben vaak hoge verwachtingen: denken dan bijvoorbeeld dat een boek uniek is, of veel waard. Ik probeer dat voorzichtig te temperen. Alleen al het verhaal bij een boek – of het nu veel waard is of niet – is voor mensen vaak ook gewoon al mooi. Dat is dan weer iets om te vertellen op verjaardagen,” weet hij.

Harrie heeft zo’n boek met een mooi verhaal. Waardevol is het niet, vertelt de taxateur maar meteen. Maar het laat wél meteen een mooi stukje geschiedenis zien. Arie: “De platen in dit boek zijn met de hand ingekleurd, zie je,” terwijl hij naar een prent wijst. “Het is alleen niet heel netjes gedaan. Soms huurden uitgevers daar weeskinderen voor in – dat kostte niets. Wist u trouwens dat we in deze tijd in Nederland al lang in kleur konden drukken? Dat handmatig inkleuren was dus helemaal niet nodig geweest.” Harrie glimlacht: “Jammer dat er geen financiële waarde voor dit boek in zit, natuurlijk. Mijn vader kocht dit boek zestig of zeventig jaar geleden en ik heb het altijd bewaard. Maar dit verhaal is wel erg leuk om mee te nemen.”

Familiestuk

Inmiddels zijn broer en zus John en Ditty aan de beurt. Ondanks dat ze het familiestuk niet zelf willen houden, zit er toch wel een emotionele waarde aan. Zeker nu hun vader is overleden. “We willen het boek een goede plek geven, want wij hebben er niets aan,” zegt Ditty. “Bij ons op zolder ligt het maar stof te vangen.” Helaas heeft taxateur Arie – wat financiële waarde betreft dan – weinig goeds te melden. “Van deze bijbels bestaan er zoveel: ondanks dat dit een erg mooie uitgave is, is het boek niet bijzonder veel waard.” Toch is Arie blij dat Ditty en John bij hem terecht zijn gekomen. Hij vertelt het verhaal van een vrouw die was opgelicht door een verzekeringsmaatschappij. Een vergelijkbaar boek was door hen voor enkele tienduizenden euro’s verzekerd, terwijl het boek amper tweehonderd euro waard was. “Dat is natuurlijk vreselijk zuur voor zo’n dame. Ik wil u daar ook graag voor waarschuwen,” zegt Arie tegen de broer en zus. “En ik hoop natuurlijk dat u de teleurstelling te boven komt.” John: “Ik ben erg blij dat we naar deze middag zijn gekomen. Als we het zelf hadden geregeld, wie weet waar we dan terecht waren gekomen. Wel jammer dat het boek niet zoveel waard is natuurlijk, maar daar zijn we nu met weinig moeite achter gekomen. Fijn dat dat kan.”

Tekst door Iris van den Boezem / Iris – Oog voor Tekst