Trillende handen, rare buik: voorlezen is superspannend

‘Sttt! Hier wordt voorgelezen’. Bij veel scholen hangen in de maand november briefjes aan de deur. Dan starten de schoolrondes van de Nationale Voorleeswedstrijd voor groep 7 en 8. Wie wint, mag als schoolkampioen door naar de regionale finale. Kriebels in de buik. Nevra Özcan en Meike Broers weten hoe het voelt, zij deden vorig jaar mee.

Een podium. Een stoel. Lampen. Een microfoon. ‘Het was in de aula van de school,’ vertelt Nevra (11). ‘Mijn handen trilden.’ ‘Mijn buik deed raar’, vertelt Meike (12). ‘Het was heel erg stil. Iedereen keek naar mij.’ Nevra: ‘Het was megaspannend.’

Toch zaten Nevra en Meike even later op die stoel. Nevra bij basisschool De Klimop in Kaatsheuvel. Meike bij De Molenhoek in Oisterwijk. Nevra las voor uit Altijd bijten de buren, van Paul van Loon. Meike uit Achtste groepers huilen niet, van Jacques Vriens.

‘Een spannend en grappig boek’, zegt Nevra over Altijd bijten de buren. ‘Ik las een stukje voor met veel dialogen. Leuk om verschillende stemmetjes te doen.’ Meike, over Achtste groepers huilen niet: ‘Een echt gebeurd verhaal, daar hou ik van. Het is een zielig boek. Als je zacht praat, kun je dat goed overbrengen.’

Oefenen

Een wedstrijd is een wedstrijd, vinden Nevra en Meike. Dus vooraf was het oefenen, oefenen, oefenen. Nevra: ‘Mijn moeder las vroeger veel voor. Nu heeft ze vaak naar mij geluisterd. Rustig praten, zei ze steeds.’ Meike: ‘Dat zei mijn zus ook. Langzaam praten, voor je gevoel te langzaam, dan is het goed.’

Door al het voorlezen kenden ze hun boekfragment bijna van buiten. Meike: ‘Daarmee moet je oppassen. Bij een voorleeswedstrijd moet je voorlezen en niet het verhaal uit je hoofd vertellen. Dat komt heel anders over.’

En toen kwam die stoel, en kwamen de trillende handen. ‘Het hield op toen ik bezig was’, zegt Nevra. ‘Ik dacht: Wat doe ik eigenlijk moeilijk? Ik ken deze mensen toch?’ Ook Meike raakte al voorlezend het rare gevoel in haar buik kwijt. ‘Ineens waren alle zenuwen weg. Ik zat zó in het verhaal.’

Regionale finale

Ook de jury zat helemaal in het verhaal. Meike: ‘Ze vonden dat ik het heel goed had gedaan en dat ik een goed stuk had gekozen. Ik werd eerste!’ En Nevra? ‘Ik werd ook eerste. De jury vond me goed verstaanbaar. Ook de stemmetjes vonden ze goed gedaan.’

Omdat ze schoolkampioen waren, mochten Nevra en Meike meedoen aan de volgende voorleesronde: de regionale finale. Opnieuw trillende handen, raar gevoel in de buik. Nevra: ‘De burgemeester was erbij.’ Meike: ‘De zaal was groter.’ Nevra: ‘Ik zit bij dansen. Als je dan optreedt, ben je samen. Voorlezen doe je alleen.’

Meike knikt. Ze herkent het. ‘Alle aandacht gaat naar jou. Dat maakt het spannender. Maar de zenuwen gingen weer weg. Net als bij het voorlezen op school.’ En? Opnieuw gewonnen? ‘Nee’, zegt Meike. Nevra: ‘Ik ook niet.’

Stel dat het wel was gelukt, hadden ze het dan gedurfd: meedoen aan de provinciale finale? Weer die zenuwen, weer die kriebels? ‘Ja’, zeggen ze zonder te twijfelen. Meike: ‘Het is superspannend, maar voorlezen is te leuk om het niet te doen.’ Nevra: ‘De zenuwen zijn het lastigst, voor de rest is alles leuk. Ik zou meedoen.’


Tekst en foto’s: Ester van Zundert


Nevra Özcan
Leest het liefst: spannende boeken en oorlogsboeken.

Favoriete schrijver: geen (leest alles, van iedereen).
Zou een volgende keer voorlezen uit: Naar het Noorden van Koos Meinderts.
Tip voor de deelnemers aan de Nationale Voorleeswedstrijd: ‘Blijf rustig. Het is niet zo spannend als het lijkt.’

 

 

 

Meike Broers
Leest het liefst: waargebeurde verhalen.

Favoriete schrijvers: Carry Slee en Jacques Vriens.
Zou een volgende keer voorlezen uit: Achtste groepers huilen niet van Jacques Vriens.
Tip voor de deelnemers aan de Nationale Voorleeswedstrijd: ‘Veel oefenen. Ik heb vaak voorgelezen bij de kleuters van onze school.’

 

 

Meer informatie en nieuws over het landelijke project ‘De Nationale Voorleeswedstrijd’.